- Zaplute miasto, kolejne... - wyszeptał cicho sykliwy, wręcz trudny do zrozumienia gardłowy głos prawie dwu metrowego smoka, który stał na ugiętych łapach przy jednym z bloków, opierając się o niego prawą ręką na której znajdowała się skórzana rękawica bez palców, na której wierzchu spoczywała metalowa płytka z wybitymi kolcami długości dwóch centymetrów. Lśniące nienaturalnym blaskiem oczy skierowały się ku górze zaś czarne rysy źrenic na tych szafirach spojrzały w niebo gdy gad uniósł pysk. Długi, rozdwojony na czubku język wysunął się z srebrnołuskiego pyska i zasmakował powietrza, na co smok wzdrygnął się lekko i nastroszył błękitno-niebieski grzebień na swym łbie i karku. Nienawidził miast - są ciasne i zbyt gwarne, nie to co puste połacie ziem wokół nich, miejsca tak spokojne, niczym oko cyklonu gdy wokół nich przemieszczają się stada Spaczonych i krwisto-czerwone burze nasuwające na myśl boga bez twarzy który nie mogąc już znieść ludzkiej podłości zaczął kaszleć krwią, odwracać swój wzrok. Nie mniej, przybył tu nie bez powodu, Bastion chce mieć swych „ludzi” jako wtyki, więc będzie je mieć, za wiedze i technologię oczywiście. Srebrne powieki lekko zmrużyły się zaś gad spojrzał na swe lewe przedramię, oglądając kineskop swego Arbitra Furię, który wysunął z długiego rękawa płaszczu zarzuconego na swój grzbiet.
Przechodnie zerkali tak czy inaczej na przybysza, choć szybko odwracali wzrok, jakby w obawie przed tym, że spojrzy na nich tymi ślepiami. Były niczym dwa szafiry, o czarnych skazach będących pionowymi źrenicami, otoczonymi żółtą plamą przebarwienia tęczówki. Te wtopione były w pokryty srebrną łuską długi pysk, zakończony czarnymi rogami łączącymi się błoną z kolcami na żuchwie. Oczy znajdowały się pod pasmami płyt łuskowych tworzących brwi, zaś pomiędzy brwiami uniesiony był grzebień opadający aż po łopatki smoka. Duże, zakończone pazurami tylne łapy mocno napierały na ziemie, co było widać, zaś te obwiązane były skórzanymi pasami mającymi zapobiec co boleśniejszym otarciom podczas długich podróży przez pustkowia. Skrzydła wystawały mu z pleców dość wymownie, przez rozdarcie w burym płaszczu, zaś te zdobione są niebieską błoną i cętkami na samych końcach błon. Reszta ciała smoka jest skryta pod zwałami ubrań – skórzanych, przylegających tunik wzmacnianych metalowymi blachami wyszlifowanymi i ściętymi by nie krępowały ruchów, to po prostu strzępami znalezionych ubrań nie skażonych dotykiem Spaczonych. Na pierwszy rzut oka zatem wyglądał jak obszarpaniec których wielu w takich miejscach – i tak właśnie miało być, miał nie rzucać się w oczy pomimo swego naturalnego wyglądu, a jeśli nawet się rzuci, to ma odstraszać potencjalne zagrożenie. Arbiter na lewej ręce tylko w tym pomagał, gdyż wyglądał na zadbany pomimo paru pęknięć na szybce przy rogach, co stało się wiele lat temu.
Smok zasyczał cicho wysuwając język, po czym ruszył w przód, zaciskając swe łapy w irytacji. Został wysłany w ciemno, na szczęśliwy traf tak naprawdę, nikt nie powiedział nic o kontakcie który powinien spotkać, o ile takowy w ogóle jest. Niespodzianki, tego jednego bardzo, ale to bardzo nienawidził w życiu. Zawsze niosą ze sobą coś naprawdę przykrego.

W półmroku sali gospody zapłonął chłodny, niebieski blask smoczych ślepi gdy tylko grupa trepów wydała głos. Bez słowa, przesunął łapę na ekran Arbitra na pamięć wyznaczając opracowany Glif, nakładając go na swe prawe ramie by zwiększył tężyznę mięśni.
Czarne jak noc źrenice szafirowo-żółtych ślepi skierowały się na napastników, zaś nim padł cios, smok obnażył swe kły po których sączyła się ślina. Głuchy syk który wydał zza zaciśniętego pyska był nijakim ostrzeżeniem – gdyż usłyszeć można go było już w trakcie ataku.
Prawa łapa gada wypaliła w stronę trepa – ostre, czarne pazury leciały wprost w jego twarz, gdy smok zerwał się z krzesła, z zamiarem wbicia pazurów w jego oczy – bezlitośnie, jak nauczyły go pustkowia.
Zaraz po tym z zamiarem chwycenia drugiego trepa, sięgnął lewą łapą zaopatrzoną w Arbiter Furia, by w razie problemów, wypalić z działka elektromagnetycznego, jednak wolał się z tym nie zdradzać. Nie teraz, nie na sam wstęp. Ale nie pozwoli, by idee Bastionu były brukane na jego oczach. Nieeee… Nie przy nim.